Functionele en Dissociatieve Neurologische Symptomen

 

Hemi

Behandeling van functionele/dissociatieve insulten

Wat kunt u doen om de aanvallen te voorkomen?

 

1. Raak niet in paniek!

 

Heeft u weleens angstige gedachten als u de waarschuwingssymptomen krijgt?

 

Voorbeelden van dit soort gedachten zijn:

'Wat als ik mezelf pijn doe'

'Word ik gek?'

'Wordt dit heel genant?'

'Is dit epilepsie?'

'Misschien ga ik dood tijdens de aanval'

 

De antwoorden op dit soort vragen en gedachten zijn niet zo slecht als u misschien denkt:

 

'Wat als ik mezelf pijn doe'

Blauwe plekken en schaafwonden komen veel voor bij dit soort aanvallen, maar ernstigere schade eignelijk niet. U bent zich gedeeltelijk bewust van de aanval, maar kunt dat achteraf niet herinneren. Met dit gedeeltelijke bewustzijn zorgt u er zelf voor dat u niet ernstig gewond raakt.

'Word ik gek?'

Nee. Wat er gebeurt is dat u, tijdelijk, de controle over uw lichaam kwijt raakt.

'Wordt dit heel genant?'

Misschien, maar de vraag is of u zich daar misschien niet iets te veel druk om maakt. Het is het niet waard om leuke dingen af te slaan, omdat u bang bent voor genante situaties, toch?

'Is dit epilepsie?'

Nee. Als u niet zeker bent waarom niet, vraagt u dat dan aan uw arts.

'Misschien ga ik dood tijdens de aanval'

Nee, dat is nog nooit voorgekomen.

 

2. Probeer afleiding te zoeken

 

De waarschuwingssymptomen komen als het ware 'over u heen', en het is erg moeilijk om daar grip op te krijgen.

Als het wel lukt om op het korte moment dat de waarschuwingssymptomen er zijn, vlak voor de aanval begint, afleiding te zoeken, zorgt dat ervoor dat de aanval niet gebeurt.

 

Voorbeelden hiervan:

a. Tel in uw hoofd terug van 100 naar 0, door steeds 7 of 4 af te trekken (100,93,86 of 100,96,92 enzovoort)

b.Pak een boek/krant/tijdschrift

c. Praat tegen iemand

d. Probeer een computerspel of een spelletje op uw telefoon

e. Zing een liedje.

 

Met dit soort technieken kan een psycholoog goed helpen. Zij zijn gewend aan het behandelen van vergelijkbare symptomen bij mensen met paniekaanvallen. Dat is niet hetzelfde, maar de technieken werken wel vergelijkbaar.

 

Er is een andere techniek, ontwikkeld door onderzoekers in Sheffield (Stephanie Howlet en Markus Reuber, Universiteit van Sheffield), speciaal voor mensen met dissociatieve insulenten, in het Engels genaamd 'sensory grounding' (zintuigelijke aarding letterlijk vertaald).

 

Het is goed om dit te oefenen als u zich goed voelt, zodat u weet wat te doen als het nodig is.

 

 

De procedure van 'Sensory Grounding' gaat als volgt

 

1. Pak iets vast, het beste is iets met een ruw oppervlak of goed voelbare structuur, met uw vingers en duimen.  Focus sterk op hoe het voelt. Tegelijkertijd zet u uw voeten plat op de grond en bent u zich bewust van de vaste ondergrond. Als u zit, focus dan op de stevige ondergrond van de stoel.

 

2. Kijk om u heen en focus op de dingen die u ziet. Beschrijf ze voor uzelf (hardop of in uw hoofd) in detail.

 

3. Luister naar de geluiden om u heen, bijvoorbeeld mensen die aan het praten zijn, geluid van vogels of verkeer.

 

4. Bedenkt welke dag van de week het is, welke datum, welk jaar het is, waar u bent etcetera.

 

5. Herinnert u zichzelf eraan, dat u veilig bent.

 

 

 

 

Er is meer informatie over paniekaanvallen te vinden op deze website.

 

 

3. Probeer de mensen om u heen te kalmeren

 

Mensen om u heen raken misschien zelf erg gealarmeerd bij een aanval. Misschien kunt u hen adviseren deze website ook te lezen. Als mensen om u heen in paniek raken, verergert dat uw klachten.

 

Mensen om u heen zouden kalm moeten blijven, moeten steunend zijn en het is handig als ze ruimte maken om u heen. Ze kunnen rustig afwachten tot de aanval voorbij is, en u dan overeind helpen. U kunt daarna misschien zelfs verder gaan waar u mee bezig was.

 

Er is verbetering door de technieke als..:

1 ..u meer waarschuwingssymptmoen krijgt. In eerste instantie nemen de waarschuwingssymptomen vaak toe, op langere termijn worden ze korter tot ze er helemaal niet meer zijn.

2 ..u de waarschuwingssymptomen herkent, maar er minder van schrikt. Begrip van wat er aan de hand is, zorgt ervoor dat de stressreactie van het lichaam vermindert.

3 .. u merkt dat de fase met waarschuwingssymptomen voorafgaand aan de aanval langer wordt. Dat is het doel van de behandeling: zorgen dat de waarschuwingsfase langer duurt u en u daar ook tegen kunt. Uiteindelijk is dan het doel dat de symptomen er wel zijn, maar er geen aanval volgt.

4 ..u sommige aanvallen kunt voorkomen. Als u heeft geleerd hoe u afleiding kunt inzetten en minder gealarmeerd wordt door de symptomen, kunt u aanvallen voorkomen.

5 ..u aanvallen krijgt waarbij u gedurende de hele aanval bewust bent. Dit kan beangstigend zijn, maar als het gebeurt, betekent dat dat u meer controle krijgt. Het is een stap in de goede richting.

 

 

 

 

 

Patiënten vinden het vaak moeilijk dat er geen patroon lijkt te zitten in de aanvallen. Ze komen onverwacht en in allerlei situaties.

Toch zijn er situaties waarin veel patiënten aanvallen ontwikkelen, de meest voorkomende situaties bij ons bekend staan hieronder:

 

1. Zittend of liggend in rust, zonder bezigheden. In rust is uw lichaam veel bevattelijker voor een aanval. De hersenen zijn niet afgeleid.

 

2. Op een drukke plek, in een menigte, of op een plek waar u moeilijk weg kunt

Zelfs als ze er niet bewust mee bezig zijn, hebben patiënten met dissocatieve insulten vaker aanvallen op plekken waar de consequenties groter zijn. Juist op plekken waar ze hopen dat het niet gebeurt, krijgen ze een aanval (bijvoorbeeld in een winkelcentrum, op een verjaadag). Dit lijkt te maken te hebben met aandacht voor de klachten: als een patiëtn bewust nadenkt over het mogelijk krijgen van een aanval, is de kans groter dat de aanval ook plaatsvindt.

 

3. Als reactie op gedachten en emoties. Sommige patiënten met dissociatieve insulten valt het op dat de aanvallen gebeuren naar aanleiding van bepaalde gedachten of emoties. Dit is niet bij alle patiënten zo.

 

4. In medische situaties. Patiënten hebben vaker aanvallen in de wachtkamer of in de spreekkamer. Dat lijkt te komen omdat er dan aandacht voor de symptomen is: u moet er over praten met de arts/zorgverlener. Artsen denken daardoor soms dat patiënten dat expres doen, maar zij begrijpen niet hoe het zit.

 

Als een mens heel erg gestresst is, bijvoorbeeld tijdens een ruzie, of in de haast ergens te komen, worden de hersenen beziggehouden en zijn ze dus afgeleid. Bijna nooit komt er een dissociatieve aanval voor tijdens acute stress (behalve als de stress bestaat uit angst om een aanval te krijgen, zoals hierboven beschreven).  

 

 

 

 

Leren de controle te krijgen ...

Wat zorgt ervoor dat een aanval opkomt ...?

... Ondanks dat u het niet kunt herinneren, is een deel van uw bewustzijn actief tijdens de aanval...

In rust, zonder afleiding, is uw lichaam veel bevattelijker voor een aanval.