Functionele en Dissociatieve Neurologische Symptomen

Hemi

Anna's verhaal - tremor (trillingen), schokken en moeite met lopen

Hieronder kunt u de ziektegeschiedenis van Anna lezen. Haar verhaal is vertaald.

Samenvatting:

Anna werd op een ochtend wakker met een tremor (trillingen) in haar hoofd. Ze voelde zich onzeker op haar voeten en kreeg problemen met lopen.
Gelukkig was ze relatief snel in staat om een manier te vinden controle terug te krijgen over haar symptomen.

Functional Movement Disorder - My Personal Experience

Ik ben een 43-jaar oude vrouw, met een druk familieleven. Ik heb een uitzonderlijk druk jaar gehad en heb een periode van 2 tot 3 maanden doorgemaakt waar in ik helemaal geen energie had, en me niet meer mezelf (mijn gebruikelijke 'hyper') voelde.

Ik ontwikkelde hoofdpijn die recht door mijn voorhoofd heen ging. Gedurende vier dagen werd dit erger en toen ik op de vijfde dag wakker werd, was het verspreid naar mijn nek. Toen ik uit bed kwam, kon ik niet normaal lopen. Binnen een aantal uren ging ik naar de huisarts en tegen die tijd voelde ik me heel vreemd, het was een gevoel van druk op mijn gehemelte en kaken, en mijn kaak trilde. Ik voelde mijn hoofd schommelen, en in mijn borstkas een trilling. Het lopen werd erger, met een krampend gevoel in mijn rug en stijve bovenbenen, waardoor ik met één been ging slepen.

Mijn partner en ik waren vanzelfsprekend erg bezorgd dat ik een soort herseninfarct had doorgemaakt. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, waar allerlei artsen me kwamen zien en veel testen werden gedaan, zoals onder andere een CT-scan. De CT-scan bleek normaal te zijn. Binnen een paar uur werd me verteld dat er niets te vinden was wat mijn nu toenemende onwillekeurige bewegingen en schokken in mijn armen en benen zou kunnen verklaren. Ik werd gevraagd om vier dagen later terug te komen voor een poli-afspraak bij een neuroloog.

Twee dagen en nachten bleven mijn klachten aanhouden, wat veel angst veroorzaakte bij mijzelf en mijn familie. Vooral omdat mijn bewegingen er zo onnatuurlijk en dramatisch uit zagen. Maar, de bewegingen waren niet pijnlijk, en het was een comfortabeler gevoel om erin mee te gaan, dan om de schokken tegen te gaan.

Nadat ik wat rust had genomen, werde de klachten op de derde dag minder hevig en er kon een uur voorbij gaan zonder enige vreemde beweging. Ook de hoofdpijn werd langzaam minder.

Op de vierde dag ging ik naar de afspraak met de neuroloog. Toen ik terug was in het ziekenhuis, kwamen de symptomen ook weer tot in het extreme terug. Ik realiseerde me de klachten konden worden uitgelokt door een afstand te lopen in combinatie met angst. Na een grondig gesprek met de neuroloog over mijn symptomen, concludeerde hij dat ik de diagnose 'Functionele bewegingsstoornis' had. Ik was erg blij en verbaasd dat ik binnen vier dagen na de start van de symptomen al een diagnose kreeg. De neuroloog legde uit dat, ondanks dat er geen organische oorzaak van het probleem bestond, de symptomen weldegelijk echt waren. Maar, met de tijd konden de symptomen helemaal verbeteren, wat me veel hoop gaf. Hij legde uit dat ik me vooral moest focussen op de moment van normale beweging, en minder moest letten op de abnormale bewegingen. Met het verdere gesprek en een informatiebrochure, voelde ik me erg positief. Toen ik het ziekenhuis verliet, gingen de symptomen weg, en toen ik thuis kwam was ik weer helemaal normaal.

Nu ik 4 dagen thuis was geweest, zonder te kunnen rijden, winkelen en alle andere dingen te doen die ik normaal gesproken voor lief neem, wist ik dat ik deze bewegingsstoornis niet de overhand zou laten nemen.
Na twee dagen groeide mijn zelfvertrouwen omdat de symptomen wegbleven, dus besloot ik een stukje te gaan autorijden. Dat bleek gemakkelijk te gaan, omdat ik dan niet lette op abnormale bewegingen, maar geconcentreerd met het rijden bezig was. Ik bleef de volgende dagen kleine uitstapjes maken, alhoewel ik wel langzaam liep. Er gingen zes dagen voorbij zonder grote symptomen, ik had alleen af en toe een schommeling in mijn hoofd. De volgende dag had ik een terugval, maar die duurde maar een paar minuten. Deze terugval bracht sterke emoties naar boven, toen ik met een paar goede vrienden afsprak.

Ik ging terug naar de neuroloog voor een controle-afspraak 11 dagen sinds de stark van de symptomen (een week na de diagnose). Ik zat in de wachtruimte zonder ook maar de kleinste trilling of schok. Ik wist dat ik minder angstig was dan bij de vorige afspraak en was er zeker van dat ik deze afspraak zonder terugkeer van symptomen kon doorstaan. We bespraken mijn snelle en positieve verbetering. Ik twijfel er niet over dat dit het gevolg is geweest van de snelle diagnose en de manier waarop de symptomen aan mij zijn uitgelegd. De diagnose werd me op zo'n manier uitgelegd dat ik niet dacht dat het 'allemaal tussen mijn oren' zat, maar dat ik wel zelf positieve invloed kon uitoefenen op de aandoening. De neuroloog gaf me de middelen om eraan te werken voordat een greep op mij, of mijn hersenen, kreeg!

Ik weet zeker dat ik zal blijven verbeteren in een positieve manier, maar ik verwacht onderweg wel af en toe een terugval.